Een natje hoopje honden op de terugweg in de camper. Was de droogte toch fijner!
Talent in de hondenwereld
Een natje hoopje honden op de terugweg in de camper. Was de droogte toch fijner!
Pop is bij haar vriendje Cooper op baasjes verjaardag. Er is nog een ander hondje, best een beetje verlegen type. Pop gedraagt zich een beetje opdringerig: wie ben jij, waarom ben jij hier, weet je dat ik hier kind aan huis ben? Het andere hondje, moe van de lange autoreis, besluit in de donut te gaan liggen maffen. Pop blijft de vreemde eend in de bijt op afstand nauwlettend volgen. Totdat de gastvrouw nog een donut te voor schijn haalt waar Pop in mag liggen. Ze stapt erin en weer uit. Het andere mandje is veel begerenswaardiger. Uiteindelijk blijft ze naast mijn stoel liggen, het loeren stopt. Het andere hondje loopt naar buiten. Zoals je zou verwachten neemt Pop niet haar plaats in: natuurlijk niet, want het mandje heeft geen enkele waarde meer. We zien ze door het raam buiten in de tuin snuffelen. Dan: ach ja, het is wel even geleden dat we elkaar gezien hebben, maar we kennen elkaar toch!
Een groep jonge sporters loopt ons in draf tegemoet. Pop hoeven we niet te roepen, ze gaat vanzelf opzij. De bevestiging zien we in de staart die van rechts naar links zwiept. Linksdragend (aangestuurd door de rechterhersenhelft) betekent namelijk alert zijn, situatie ontwijken en afstand houden. Haar houding is ontspannen. Ze schat de situatie goed in, er is geen gevaar. Dat doe je heel goed Pop!
Het is nog steeds zomer, weer groen en de temperatuur is een fijne 22 graden. Geen 40 zoals je in Egypte zou verwachten. Pop draagt een tevreden smile met zich mee.
Moos: Hoezo we zien elkaar even een tijdje niet?
Pop: Het zit namelijk zo ... anders krijgen we de poppen aan het dansen.
