waar is mijn verjaardagstaart?
dinsdag 11 december 2012
REBELLENBRIGADE
maandag 10 december 2012
POOTJE GEVEN
Ooit wel eens in een concertzaal gezeten, geapplaudisseerd bij opkomst van
de artiest, waarop die ad rem zijn publiek van repliek diende: Klappen? Ik heb
nog geen moer gedaan. Ik kan naar huis!
Iets vergelijkbaars in de verkeerde volgorde gebeurt er bij opa thuis. Opa
schotelt Skip bij binnenkomst de meest exquise hapjes voor. Pas bij het
afscheid vraagt opa in ruil daarvoor een pootje. Noorse Buhund Skip volhardt telkens in zijn
weigering. Waarom zou hij zijn pootje nog geven? Het lekkers is binnen. En zijn
pootje weggeven? Mooi niet! Straks krijg je ‘m niet terug!
Opa heeft voor hetere vuren gestaan. De aanhouder wint. Hij tovert een
allerlaatste koekje te voorschijn waar hij Skip mee omkoopt. Na lang
aandringen, geeft Skip morrend een halfwas pootje dat hij fluks terugtrekt voor
het geval dat …
zondag 9 december 2012
SNEEUWBALEFFECT
Even was heel Nederland in de ban van winterse plaatjes. Op het internet
was een lawine van foto’s te bekijken: de een nog leuker, mooiere, aparter dan
de ander. Net als tig miljoen mensen hebben ook wij, heel origineel, sneeuwfoto’s
gemaakt. Nu zijn we de koude perikelen en de foto’s ervan meer dan zat. Vooruit
nog een paar dan om het af te leren.
sneeuwschuiver
alleen als-tie ijs en ijskoud is
waar is Roodkapje?
Kapitein iglo
hoezo vorst aan de grond
Yeti of toch Skip?
Met poedersuiker. Om van te smelten.
zaterdag 8 december 2012
JACHTSNEEUW
De weg ernaar toe is glibberig en spiegelglad. Bevroren sneeuw wordt
knarsend tot ijs samengeperst onder onze voeten. We hink-stap-springen om niet
op met zout bestrooide onderlaag te lopen. De deken van fijne draadjes bevroren
sneeuw die over de wei gespreid ligt, ziet van dichtbij uit als wollig wit mos
met flinterdunne stukjes gebroken glas erin die glinsteren in de volle zon. Skip
krijgt een pulverende lawine als hij tegen de kale bessenstruiken aanstoot
en wordt overladen met ‘poedersuiker’. Ik duw mijn schoen onder de sneeuw en
schep stuifsneeuw van links naar rechts. Een verkeerd spelletje want Skip gaat
er sneeuw door eten. Hij is snel afgeleid door de sporen van konijnen, hazen,
ganzen, en ander klein grut die we vandaag wel zien. Het geurspoor dat de hond
volgt is nu zichtbaar, boeiend. Ik woel met mijn rechtvoet onder een 25 cm
dikke sneeuwlaag sneeuw. Proppen sneeuw komen omhoog. Skip laat zich beetnemen
en springt de muizensprong. Prijs, hij hapt in mijn schoen - eigenlijk ben ik dus beetgenomen. Verderop
zit een kluwen grote honden achter elkaar aan als een soort tikkertje. Ze
krijgen geen genoeg van de sneeuwpret. Net als Skip. Toch gaan we naar huis vanwege
koude voeten en kwetsbare voetzooltjes. Bij een volgende wandeling ligt de
sneeuw er ook nog. Helaas.
vrijdag 7 december 2012
SNOW PATROL
Langslaper Skip is al vroeg beneden. Verlekkerd kijkt hij door het venster
naar de vallende sneeuwvlokken - ik had gehoopt
op eens een keer een kwakkelwinter. Zodra we de deur uitstappen, verkeren
we in de wondere witte wereld. Door het nog onbezoedelde wit is de driedimensionaliteit
weg: stoepranden zijn onzichtbaar, evenals ondergesneeuwde natte poelen en
kuilen. Noorse Buhund Skip sliddert dolletjes in een dik pak sneeuw. Op de mistige
brug een verkeersinfarct. In het weiland eronder torenen verse molshopen boven
de koude aarde uit; het enige teken van dierlijk leven. Skip neemt poolshoogte
en zet eerste afdrukjes in de sneeuw. Mijn loodzware boots met tractorzolen
laten slofsporen na. De vlokken gaan over in stuifsneeuw. Ik schuif flink wat
sneeuw bij elkaar (hij plakt goed) en draai grote ballen. Van al dat gegooi en
geren krijgen we het al gauw veel te warm. Skip schudt regelmatig zijn vacht. We
kunnen net voor de strooiwagen de weg oversteken. Skip plast hoog tegen een
afvalbak die op slag zijn originele groene kleur terugkrijgt: een baken voor
latere wandelaars om zich te oriënteren.
woensdag 5 december 2012
DATING
December
is dé maand van de top zoveel, het beste van, en lijstjes. Hier volgt er een. Uit Brits
onderzoek kwam naar voren dat wanneer je een nieuwe liefde zoekt, je een hond
moet nemen. Het is eenvoudig om met een persoon met hond een gesprekje aan te knopen. Vier
op de vijf mannen denkt zelfs dat honden een middel zijn om een vrouw
makkelijker mee uit te vragen. Bovendien vinden ze vrouwen met een hond
betrouwbaarder overkomen. Mannen voelen zich aangetrokken tot een vrouw met een
Beagle, Engelse Springer Spaniel, een Jack Russell, een Chow Chow of Dalmatiër.
Vrouwen voelen zich het meest aangetrokken tot mannen met een Golden Retriever,
Border collie of Labradoodle. Ruim tweederde van de vrouwelijke singles meent
dat het aaien van de hond een geschikte manier is om het ijs te breken met een
aantrekkelijke vreemdeling.
dinsdag 4 december 2012
MUIZENMANIA
Buiten heerst een muizenplaag. Het stikt van de muizen en
elke muis die je ziet, vertegenwoordigt minstens vijftig andere exemplaren.
Skip graaft zich een slag in de rondte. Hoeveel overlevenden 's avonds thuiskomen
en hun bedje (van de allerfijnste grasworteltjes) omgewoeld vinden, wil je niet
weten. Als Skip slaapt rennen ze nog door zijn dromen. Zelfs aangelijnd vangt
hij ze. Gistermiddag maakte zo’n grijs gevalletje het wel heel erg bont.
Terwijl Skip gehurkt een drukkie deed, wilde de kamikazemuis met een noodgang …
en hap. Schandalig, je kan als hond niet eens rustig je behoefte doen!
maandag 3 december 2012
MARITH GIRL
Noorse Buhund Skip associeert snoezige meisjes met zijn kalverliefde
Marith. Zij was het destijds tienjarige dochtertje van Skips eerste eigenaars,
en staat synoniem voor lief geknuffel. Voor Skip blijft Marith altijd tien. Ziet
hij een Marith lookalike dan zet hij blije parmantige dressuurstapjes in haar
richting; zijn oortjes plat naar achteren, zijn borstje allerschattigst vooruit.
Gaat zo’n meisje op zijn uitnodiging in door hem te aaien of iets tegen hem te
zeggen, dan zweeft Skip op de toppen van zijn geluk. Wordt hij genegeerd dan is
hij oprecht teleurgesteld. Begint zo’n meisje, net als het mooie Marokkaanse dametje
in roze van daarnet te huilen en gillen van aangeleerde angst omdat ze een hond
(Skip) ziet, dan is hij eventjes van zijn stuk. In de wijd geopende armen van
zijn eigen great girl (ik) vindt hij dan
de omhelzing waar hij op dat moment zo naar hunkert.
zondag 2 december 2012
QUEEN OF VERSAILLES
geprepareerde hond op de piano
Met verwondering gekeken naar de documentaire Jackie, Queen of Versailles over het
leven van het billionairsechtpaar Jacqueline & David Siegel. Niet naar hun
overvloed, of de opgezette pomeransjes die her en der ter decoratie gedrapeerd liggen
(zo gezellig!), maar naar hun betrekking tot hun honden. Net als in de
realitysoap The Osbournes nemen de
hondeneigenaren absoluut niet de moeite om hun honden zindelijk te maken,
terwijl dat toch zo simpel is. In beide huishoudens poepen de sneeuwwitte dwergkeesjes
en petieterige soortgenootjes op de poenige tapijten. De housekeeper loopt gelaten achter hen aan met een handveger en blik
plus een emmertje sop. Is het decadentie, onwil, onkunde, desinteresse? De
honden kun je het niet kwalijk nemen. Ze hebben een gigantisch omheind
privépark waar ze zichzelf zouden kunnen uitlaten, mits iemand de moeite zou
nemen om de deur te openen. Zelfs op het idee om een hondenluikje te
installeren komt niemand.
zaterdag 1 december 2012
HEMA ROOKWORST
We bevinden ons in een stil provinciaals winkelstraatje. Noorse Buhund Skip spiekt bij elke openstaande winkeldeur naar binnen. Laat nou net de enige voor
hem interessante deur gesloten zijn. Ongeduldig trappelt en piept hij voor de
glazen toegang van de HEMA. Met een voorpootje probeert hij tevergeefs de zware
deur open te duwen. ‘Even wachten, Skip.
Ik moet je kort naast me hebben.’ Vooraan in de winkel bevindt zich naast de
kassa namelijk het display met de HEMA rookworsten. Een onweerstaanbaar
lokmiddel voor klanten … en voor Skip. Skip wil naar binnen stuiven, de korte
riem houdt hem tegen. Hevig snotterende ik moet stevig in mijn schoenen staan
om hem richting de tissuedozen te dirigeren die, ongelukkig, in het schap pal
achter de rookworsten liggen gestapeld. Ik neem een doos en sluit bij de kassarij
aan. De wachtende HEMA klanten hebben medelijden met de zachtjes snikkende Skip
die nóg in de volle overtuiging verkeerd dat ik een worst heb gekocht. Buiten laat
ik hem de doos zien. ‘Aha, de worst zit een cadeauverpakking.’ Skip denkt zijn
tanden erin te kunnen zetten. Ik moet hem teleurstellen. Zielig hè.
Abonneren op:
Posts (Atom)