zaterdag 29 augustus 2015

WAAROM LEUNT EEN HOND TEGEN JE BENEN?


Tegen je benen leunen/hangen is een normale hondse uiting: honden vertoeven nu eenmaal het liefst zo dicht mogelijk in de buurt van hun eigenaar. Net als de andere waaromvragen hangt het af van het moment, de omstandigheden, wiens hond het is, en van de intentie van de hond. Het meest voor de hondliggende antwoord is meestal het juiste.

Solidariteit: als teken van saamhorigheid. Ook bij de door hun gewaardeerde viervoetige huisgenoten.

Genegenheid tonen: blij om bij jou te zijn

Contact maken en aandacht vragen – onbewust belonen we dat met een lief woordje, vaak met een aai over de flank en onder de kin. NB honden vinden het (net als veel tweebeners) onprettig als ze over hun bol geaaid worden

Steun zoeken: de hond is verlegen of onzeker met een situatie en kalmeert zich zo

Troost zoeken als de hond stress ervaart

Bescherming zoeken door je benen als schild te gebruiken

De hond bespeurt gevaar waar jij je niet bewust van bent en probeert je zo te beveiligen

Jouw benen worden als stut gebruikt. De pup/hond/oudje is moe. Ik ken een driepoter die de baas zijn benen gebruikt om even stabiel te staan

Bezitterige affectie: de hond vraagt bevestiging dat jij het meest van hém houdt. Bijvoorbeeld wanneer de baas een andere hond aandacht schenkt

Controle uitoefenen. Door tegen de benen te leunen en/of op de voeten van een zitten persoon te staan wil de hond verhinderen dat je weggaat of opstaat

Eigendomsbevestiging zoals een gearmd stelletje elkaar zo publiekelijk claimt: wij horen bij elkaar

jeuk of dartel: de hond wil gekriebeld worden

aanhalerige honden respecteren persoonlijke reikwijdte minder dan dat mensen dat onderling doen

een hond kan tegen een ander huisdier aanleunen om dezelfde positieve reden als bij de mens: ik ben graag bij je

als teken van dominantie of om de andere hond te ‘wegen’ in een bepaalde situatie. Op die manier kan hij zich, in geval van vijandigheid, vooraf verzekeren wie de sterkste is.


vrijdag 28 augustus 2015

KRIJSKONINGIN

frontvrouw

Skip loopt veilig in mijn schaduw. Cruzer die het kalmpjes aan moet doen, gaat op de joets. Byker is zo in Cruzers nabijheid als ze een konijn aan de haak slaat. De ‘achtergelaten’ Skip - hij hoorde de Krijskoningin niet - is ontdaan. Telt hij, eenzijdig blind en half doof, niet meer mee? Thuis is de oprichter van de rebellenbende best ontdaan. Ik leg Skip uit dat zijn vriendinnen hem echt niet in de steek hebben gelaten.

Skip zou Skip niet zijn als hij zich er niet overheen zette. Nog diezelfde middag vangt Skip in eigen tuin een muis die moederziel alleen tussen de liguster piept. Zie je wel dat hij nog niet is afgeschreven! ‘Dat beweert ook niemand’, bezweer ik Skip nogmaals.

Tijdens de ochtendwandeling van de rebellenbrigade klaart de lucht al gauw op. Ook Skip herpakt zich. Dat hij een frontvrouw nodig heeft, is helemaal niet erg, hij maakt zich door op wacht te staan verdienstelijk. Na de herverdeling beesten de rebellen in het hondenbos en zoeken ze nieuwe horizonten. 

donderdag 27 augustus 2015

TANTE BET

hond met krant
Foto: Petra Lenssen Page Factory

De volgende vraag wordt publiekelijk aan het lezerspanel voorgelegd: Kan ik de buren aanspreken op de drie blaffende buurhonden die ’s morgens tussen zes en zeven blaffen?

De meest uiteenlopende oplossingen worden aangedragen: van hondvriendelijk tot weinig inlevingsvermogen. De raakste reactie kwam van stadgenoot Elma van Dam. Zij schrijft dat hun hond op het zelfde tijdstip (behalve op zondag) blaft. Reden: de krantenbezorger, een schooljongen die tijdig in de klas moet zitten. Vanwege datzelfde argument hebben wij ooit de krant opgezegd. De hond die in de gang sliep, schrok zich een hoedje en wij (en waarschijnlijk de buren) werden kort doch wreed uit onze dromen gerukt. We hebben de gazet nog een tijdje los gekocht, totdat hij in de vergetelheid raakte. De enige die hem miste was onze woef die voor het aanbrengen van het dagblad een beloningskoekje ontving.

woensdag 26 augustus 2015

DROLLIG


Creatief duizendpoot Wim T. Schippers heeft wat met honden. Denk aan zijn theatervoorstelling ‘Going to the dogs’ uit 1986 waarin de acteurs herdershonden waren. Of hij er zelf een heeft: geen idee. Je zou het wel denken als je het tegenantwoord ziet: Stationnement Gênant, een vierenhalve hoge kunststof drol, al van oudsher de specialiteit van het huis, zoals Arno Kantelberg (hoofdredacteur Esquire) het humorvol omschreef. Zag Wim door het keurig oprapen van de hondendrollen de schoonheid ervan in, of ontstond er competitief gedrag: dat kan beter. De sculptuur beter bekend als ‘de drol van Wim’ staat volgens Arno voor een man om nooit de hoop op te geven. Daar kunnen de hoogwerkers, kakmadammen, en codekrakers onder de honden nog een puntje aan zuigen.

dinsdag 25 augustus 2015

SERVICEBEURT


De wijk is uitgestorven. Het lijkt wel of iedereen het Zomerparkfeest bezoekt. Skip zont in het gras. Ik smelt als ik mijn jochie, heel even onwetend dat ik hem bespied, zie liggen. Hij draait zijn koppie om. Ik doe hem een voorstel: ‘Zal ik je borstelen?’ Skip zegt geen nee. Vooraf krijgt Skip een massage, als ik die erna zou doen, raken de haren weer in de war. Vooral de strijkbeurt van de wangen en oren kan Skip bekoren. Hij kronkelt van genot. Langdurig komen rug, nek, poten, broek, buik en bef aan bod met de fijne en grove kam, de zachte en rubberen borstel. Zijwaarts gelegen kruipt en krabbelt Skip met zijn poten en rekt hij meermaals zijn rug. Nadat de grondige servicebeurt klaar is, is hij lekker loom en zijn we ongemerkt drie meter opgeschoven.

maandag 24 augustus 2015

STADSE FRATSEN XVIII


fotografie: Ester Grass Vergara
Knipsels om te laten zien dat honden er onvoorwaardelijk bij horen in onze samenleving.

PS70 13 juni 2105 MIJN IJBURG tekst Anne-Rose Bantzinger
Candy Dulfer […] Dit kan veel beter. “Meer hondenuitlaatplekken met drollenzakjes. In IJburg zijn acht miljoen honden en in het Diemerpark is één uitlaatplek van zes vierkante meter. Van mijn IJslandse Hond Didi ruim ik de poep altijd op. Soms ook van andere honden. Ja, dat mag ik de krant. Daar wil ik een medaille voor hebben. Een lintje.” 

PS62 23 mei 2015 MIJN AMSTERDAM tekst Anne-Rose Bantzinger
Edsilia Rombley […] Dit kan veel beter. “Ik word agressief van hondenpoep, vooral op lekken waar kinderen spelen. Ik hoop altijd dat ik ze zie: de baasjes, terwijl hun hond bezig is. Je traint je hond toch om bij een boom te poepen! In plaats van op een veldje, in het park of op de stoep.”

PS54 20 juni 2015 MIJN AMSTERDAM Tekst Anne-Rose Bantzinger
Mariska Wildschut-Doesburg journalist en kunsthistorica […] Mooiste park. “Het sarphatipark met de waterpartijen en het uitkijkpunt op de brug. Fijn dat het park is gesplitst voor hondenbezitters en hondenvrezers, zoals ik.

PS30 13 juni 2015 NIEMANDSLAND Tekst Marc Kruyswijk
[…] Eenzelfde weemoedig gevoel roept het aangeplempte nieuwe land ten noorden van IJburg dezer dagen op. Op Centrumeiland domineren het zand en de win. Hier heb je de stad in je rug en de natuur aan je voeten. Wandelaars, slenteraars en vrouwen met honden en praktische schoenen weten deze zandplaat te vinden.

PS23 13 juni 2015 interview Kim Feenstra tekst Gijs Groenteman
[…] Zodra we het over haar hond Micki hebben gehad, vertrekt ze om haar te halen. Even later is ze terug. Aan de lijn heeft ze een gigantische Siberische hond met een goedmoedige uitstraling en een fotogeniek hoofd. “Alle fotografen zijn dol op haar,”zegt Kim, en ze laat op haar iPhone een foto zien van een recente shoot waar zij in futuristisch pak gekleed met Micki aan de lijn.


vrijdag 21 augustus 2015

DE RATTENVANGER VAN HAMELEN


Met Frolic™ in je broekzak heb je ALLE honden aan je kont hangen. Honden doen ALLES voor die onweerstaanbare hartige rondjes, behalve uit je buurt gaan. Zelfs de rebellen blijven trouw aan mijn zij. Ik lijk de Rattenvanger van Hamelen wel!

donderdag 20 augustus 2015

ZIEKBED


Zwak schijnsel van de maan in onze geïmproviseerde slaapkamer op de begane grond. Na weken zijn hol in de tuin te hebben verkozen boven de comfortabele mand, laveerde Skip met een soepele beweging op ons bed. Van mij mag hij. Het is een teken dat hij zich weer beter voelt. De nachten erop laat hij de mand vanzelfsprekend links liggen. Hondeneigenaars weten hoe een hond zich op bed beweegt. Startpunt is het voeteneind, dan draait hij overdwars naar het midden, ligt lang af met gestrekt lijf en poten, om als sandwichbeleg tussen ons in te eindigen.

Na menige woelnacht wegens plaatsgebrek, zet ik zijn mand naast het bed. Ik strijk hem zachtjes in slaap. Ik keer me van hem af. Skip maakt van die gelegenheid gebruik (want: geen ogen in de rug) om tegen me aan te schurken. We liggen ruggelings. Mijn twee benen hebben geen uitwijkmogelijkheid. Zijn vier poten hangen over de bedrand. Langzaam schuif ik Skip uit bed. Hij verankert zijn nu ingetrokken poten op de matras. Ik zet door en duw hem zo geleidelijk op vier poten in de mand. Van zijn deken maakt hij een amorfe knoedel en al gauw ronkt Skip als een os. 
Halverwege de nacht bezoek ik zo stilletjes mogelijk de nachtspiegel. Bij mijn terugkeer ligt er een verend vleeskussentje tegen het hoofdeinde.

woensdag 19 augustus 2015

WATERAFVOER

skip

We wijken uit naar een ander strandje verderop. Als Skip terugkeert van een duikvlucht, waarschuwen de baasjes van Witte Herder Katja mij, dat de waterkwaliteit van de Maas te wensen overlaat. Het was op de radio. Te laat. Skip heeft sloten water gedronken. Dat wordt thuis doorspoelen.

Bij de inham zuigt een ronkende tractor voorzien van zinken silo, met zijn lange slurf gulzig Skips zwembad leeg. Skip kijkt mij verwonderd aan: euh, bij die grote olifant kan het geen kwaad?

dinsdag 18 augustus 2015

ONDERGRONDSE GEHEIMEN


Uitgelekt! Jarenlang werkten de rebellen in het diepste geheim aan het ondergronds tunnelstelsel. Het was helemaal niet de bedoeling dat het in de openbaarheid zou komen. Hun levenswerk is nog niet klaar, of er is al een tentoonstelling aangekoppeld.
[…] Tijdens de tentoonstelling ‘Ondergrondse Geheimen’ duikt het Limburgs Landschap in het wonderlijke leven onder de grond. Van wortelstelsels tot bodemleven tot hoe dieren in het aardedonker (over)leven. De bodem ligt letterlijk onder onze voeten. We staan erop, graven erin.[…]
Normaal zouden we zeggen: neem een kijkje. Maar de 'mijn'werkers houden het liever voor zich, snap je?