Het bijbehorende flitsende verhaal is gevangen in het boek 'De rebellen maken er een bende van'. Te bestellen via:
donderdag 12 september 2013
dinsdag 10 september 2013
AANGERAND
Een dreigend luchtruim. We omzeilen de stukken
waar schapen staan. Als ze ons zien, kijken ze slechts een keer op: Oh, zij
zijn het. Hun hond heeft geen interesse in ons. Op hun gemak grazen ze verder. Laatst
schreef ik over lammeren die ons stalkten (zie blog Silence of the lambs).
Vandaag stond er één ooi apart achter een opgeworpen walletje. Het was alsof ze
Skip opwachtte. Hij gebruikt het dijkje namelijk altijd om het veld te
overzien. Met Skip in aantocht, verschijnt ze op de verhoging. Wil hij verder
dan botst hij tegen haar aan. Skip zakt ruim van te voren af om haar te
ontwijken. Ze daalt ook af naar het veld en gaat voor hem staan. Skip zoekt ons
met zijn ogen: Wat moet hij hier nu mee? ‘Kom maar’, wijs ik hem. Skip komt
naar ons toe. De ooi snijdt hem brutaal de pas af. Ze fladdert om onze
wolwitte jongen heen die bewegingsloos blijft staan. Hij wordt verlegen van zoveel aandacht. Ze dirigeert hem achter de rozenbottel en hij laat zich leiden. Heel even is ons het
zicht benomen. Zet ze daar nou haar poten op zijn rug? Skip maakt een
geforceerde spelbuiging en ontkomt zo aan haar. Onthutst speert hij naar ons
toe. De ooi kijkt hem wellustig na. Het ging zo snel. Waren we nou getuige van een aanranding? En is daar een landelijk meldpunt voor?
maandag 9 september 2013
DAUWTRAPPEN
We wandelden tijdens de periode
die Buienradar als droog had aangemerkt. Het was voor meer baasjes een domper. De
bazin van een ritsbek in de regen stak een golfparaplu omhoog, een
relatiegeschenk aan de leus ‘Houd het droog met Van der …’ te zien. Haar hond
jaagde Skip de stuipen op het lijf door eerst met hem te neuzen en vervolgens recht
omhoog in de plas te springen waar ze beiden iets van af stonden. Skip boog ontsteld
rechtsaf het veld in waar het konijnenleven op een laag pitje stond vanwege de
nattigheid.
Een norse oudere dorpeling met een
rustige aangelijnde Curly Coated Wheaten Terriër aan de lijn liep met een
gezicht dat weinig goeds voorspelde komt onze kant op. Skip deed op veilige
afstand een poging in een konijnenburcht. Door een lollige opmerking over de
natte vacht van de hond te maken, probeerde ik de man te ontdooien. Het kon hem
niet bekoren. Tijdens het passeren kielhaalde hij zijn hond. Die viel zoals
verwacht naar ons uit. ‘Dat krijg je ervan’, ze de man. Precies, wou ik zeggen.
Had de man niet zo raar gedaan, dan was er niets aan de hand geweest. Maar hij
gaf ons geen enkele kans om te antwoorden. Tegen de tijd dat we bij ons
beginpunt waren beland, was het weer opgeklaard. We konden nog net ontsnappen
aan drie uitgeslapen Retrievers in drie verschillende kleuren door het
toegangspoortje als buffer te gebruiken.
zondag 8 september 2013
WOEFSTOCK
Zondag 8 september wordt het Woefstockfestival voor hond en
baas in Neeroeteren (Maaseik) gehouden. Dat moet je beleven! Programma: demonstraties, workshops,
lifestylemarkt, live entertainment. Uitgebreide info: www.woefstock.be
zaterdag 7 september 2013
MUISGRIJS
De spaarzaam verlichte slaapkamer voelde als een sauna. De
hond en ik zijn niet uitgeslapen. Buiten is het grijs door grondmist. Het zijn
de naweeën van een klamme nacht. We besluiten de auto te laten staan om een
wandeling in het buitendijkse wiel te maken. Voordat we de singel oversteken, keft
een hondje zeshoog in de torenflat als een vorm van protectionisme. Kenmerkend
voor ‘kleine potjes hebben grote oren’, want de ramen zijn gesloten en zien kan
hij ons niet. Skip neemt hem niet waar, hij is meer gefocust op de akelige
metaalachtige galmen die stratenmakers met hun gereedschap voortbrengen.
We pruttelen door naar de rivier. Opvallend:
daarboven geen mistige verstuiver, maar klare lucht. Skip hijgt en wil naar het
water. Met de verklaring: ‘Als je gaat zwemmen, zorgt die tijdelijke afkoeling
straks voor een broeierige vacht’, houd ik hem aan de kant.
Er schiet iets voor mijn
voeten weg. Een impulsieve stemverheffing van mijn kant: ‘muis!’ Dat was niet
in het belang van de muis. Skip komt direct op stoom. Een piepklein
muisje. Het mocht geen naam hebben. Skip laat hem achter. Sinds hij een suïcidale muis als ontbijt nam die dwars
in zijn maag landde, worden soortgenoten botweg uitgespuwd. Een reiger die
tussen de eindeloze rimpelingen van het water doodstil op wacht staat, doet er
meteen zijn voordeel mee. Prik! Het gratis muizenhapje zit al gespietst aan de
dolk van een snavel.
vrijdag 6 september 2013
REN JE ROT
Het bijbehorende lachwekkende verhaal is gevangen in het boek 'De rebellen maken er een bende van'. Te bestellen via:
OPEN DE POORT
Het bijbehorende spannende verhaal is gevangen in het boek 'De rebellen maken er een bende van'. Te bestellen via:
dinsdag 3 september 2013
RECONSTRUCTIE
We zijn de
huissleutels 'kwijt'. Het hele huis afgezocht, maar nergens te vinden. Zelfs een
reconstructie van de voorafgaande dag baat niet. Huisgenoot W. gaat nieuwe
sloten aanschaffen. Een duur grapje, maar tegenwoordig kun je geen risico
nemen. Ik wil in de tussentijd douchen en vraag Skip om de tuin te bewaken, de
voor- en achterdeur zijn beveiligd met extra anti-diefstalmateriaal.
Het blijft stil.
Veel te stil. Geen enkele blaf of kefje ter afschrikking voor eventuele
voorbijgangers of kwaadwillenden. Ik ga poolshoogte nemen en vind Skip in een
plantenperk in de tuin. Trots toont de waakhond me een vers gedolven kuil waar tot voor
een half uur geleden een complete muizenfamilie huisde. Dat er slechts één
slachtoffer valt te betreuren, weet ik als hij met zijn tong langs zijn bek
likt en zijn pluche muis als zoenoffer in de kuil legt. Ik haal de bats uit de
schuur: de planten mag ík terug poten.
maandag 2 september 2013
HONDENHUMOR
Skip neust in het natte platgeslagen gras naar de eerste
najaarsmol. Hij is er vroeg bij. De eerste bewegingen in molshopen zien we
meestal pas in oktober. Skip snapt al snel dat er nog geen activiteit
plaatsvindt. Hij kijkt me aan: we kunnen verder. Hij trekt een koddig gezicht.
Om zijn snuit hangen enkele dikke grasslierten. ‘Je lijkt wel een Chinees*, giechel
ik. Skip schudt heftig zijn kop om de tijdelijke snor te verwijderen. Samen lachen,
of uitgelachen worden is een wezenlijk verschil. Dat geldt ook voor honden!
*In de jaren zestig van de vorige eeuw (verre buitenlanders
waren toen een zeldzaamheid) verkleedden mensen zich tijdens de carnaval bijvoorbeeld
als stereotype cowboy, Chinees of indiaan.
zondag 1 september 2013
IENIEMIENIE
Aan de gang in eigen streek. Op het kleipad vlak langs de rivier
zie ik me deze wandeling genoodzaakt om Skip vast te houden: het is er vergeven
van de aangelijnde pitjes. In alle kleurcombinaties passeren ze ons. Sommigen
kondigen zichzelf aan met veel bombarie, anderen zijn de ijzige koelheid zelve.
Ik geef grif toe dat ik stigmatiseer, maar de dolgedraaide dubieuze bruten
laden zo wel heel overtuigend de verdenking op zich. Afgelopen week is Jack
Russellvriendin Byker uit het niets aangevallen
door een agressieve pit die zich had losgerukt. Haar redding was onder een
geparkeerde auto schuilen. Daarom ben ik alert. Dat even terzijde. Ik weet niet
welke Skip nu angstaanjagender vind. De enige éminence grise wordt door hem
afgeblaft. Blufpoker. Ik ben meteen wakker Pfff.
Eindelijk lijkt het safe. Skip hoort aan de overkant van het water
gegil. Hij verwart het geluid met dat van een van zijn Jack Russellvriendinnen Cruzer of
Byker. Hij schiet dwars door de dichte begroeiing klaar om ... Hij zal toch
niet de reddende engel uit willen hangen en naar de overkant zwemmen?! Holderdebolder
ren ik het verderop gelegen struinpaadje omlaag. Daar kan ik Skip nog net aan het
handvat van zijn tuig uit het water vissen. Een geluk nog dat ik vandaag voor
het eerst weer de lange laarzen aanhad, anders had ik natte voeten gehad.
Het is een crime om hem mee te krijgen. Zijn vriendin schreeuwt om
hulp, hij kan haar toch niet in de steek laten! Door zijn aanhoudendheid ga ik
hem bijna geloven. Door steeds ‘kom we gaan kijken’ te herhalen, geraken we
stapje voor stapje op de dijk. Daar turen Skip en ik op grote hoogte naar de
overzijde. Op een bankje zit een grande dame geheel gehuld in afslankend zwart met
en hondje op schoot dat gilt bij elke voorbijganger. Als ze voor de zoveelste
keer krijst, zien we dat de spektakelende Ieniemienie een zwart muizig hondje is.
Skip had me bijna overtuigd.
Abonneren op:
Posts (Atom)