zaterdag 3 januari 2015

NORRBOTTENSPETS ISKU


Op oudejaarsdag mochten we Isku de Norrbottenspets live bewonderen:
een droompup uit het eerste Nederlandse Norrbottenspetsennest.

Skip the Norwegian Buhund, visited Isku the adorable babyboy Norrbottenspets from the first Dutch litter.


Hup, ik moet aantreden. 
Alweer visite die mij komt bewonderen.

Lining up again for admiring me visitors.


Oelepetoele, ik ben om te knuffelen.

Coochie coo. I'm the most cute and cuddable puppy. 
Free hugs here.


Af en toe wordt zo'n sessie onderbreken, omdat mijn 
huisgenoten (plus het bezoek) aanslaan.

Now and then I have to go outside: for a pee and a poop, and to see what
my roommates are doing.


Wordt er van mij verwacht dat ik mee ga blaffen?

Do they expect that I am gonna bark too?


Aaien en aandacht is net zo leuk.

Carressing and attention, can't get enough of those.


Het is welletjes, zegt een van de Lundehunden. De Lundehund is minstens zo bijzonder. Kijk maar eens goed naar mijn voeten.
Hoeveel tenen tel jij?

Quite enough! 'says' one of the Lundehunds. The Lundehund is at least as special. Look at my feet. How many toes do you count?

Bij het afscheid vragen we: 'Ga je met ons mee?'
Nee, bij Gertie en Eric heb ik de hemel op aarde.

We tried to induce Isku to come along.
He didn't hesitate a second: he found paradies by Eric and Gertie.

vrijdag 2 januari 2015

VISVOER


Ik stofzuig de restanten van 2014 weg. Skip maakt zich schaars. Voor krachtpatser Tyson, uh Dyson heeft hij ontzag. Hij vindt het lawaai irritant. W. meent dat de reden een aanvaring (statische stroomstoot) met de stofzuiger moet zijn geweest. Al het overige kan Skip niet deren. Ontploffingen, schoten, knallers, pitbulls, voortrazend verkeer en glad ijs zijn niets om je zorgen over te maken.

Op 1 januari maken we in alle vroegte een wandeling in het dal waar we op verscheidene plekken overblijfselen van afgestoken vuurwerk vinden. Arme bosbewoners. Skip pikt meteen een spoor op. Het is vast van de bever die hevig geschrokken door het mitraillerende geknal, in blinde paniek kriskras toevlucht heeft gezocht naar een veilig heenkomen. Skip is zo driftig in de weer dat hij de overgang van witte ondergrond naar broze ijspiste niet waarneemt - wij waren ervan uitgegaan dat de vijver niet meer bevroren was.

W. skiet op zijn snowboots, onderdehand zijn jas uitrekkend, de besneeuwde helling af. Ik gebruik de ijselijke noodgevalgil om Skip aan land te krijgen, terwijl mijn ogen de omgeving aftasten naar bruikbare stammen en takken voor bij een eventuele reddingsoperatie. Een leedvermaak hebbende zwaan peddelt in een smal langgerekt wak. Ik gil nog een keer. Een tel voordat W. een nat pak gaat halen, wordt de nieuwjaarsduik afgelast. Skip zet voet op vaste bodem. Cool, ik kan over water lopen, vertelt zijn opgewonden snoet me. Ik, opgelucht dat we het allemaal na kunnen vertellen: ‘Over water lopen! Jezus jongen, je was vrijwel visvoer’.

donderdag 1 januari 2015

woensdag 31 december 2014

VREEMDE VOGELS


Noorse Buhund prequel dogtales 11
De wereld lijkt verstild in de mist. Voor het eerst dit jaar heeft het flink gevroren. De vorst heeft een dunne witte deken over de natuur gelegd. In het weiland zijn her en der bevroren mini-eilandjes ontstaan. Op de overgebleven waterplasjes heerst een drukte van jewelste. Vogels van diverse pluimage foerageren hier in de vroege ochtend. Verderop volgen Skip en ik het smalle pad op de dijk. De waterstand van de rivier is erg hoog en de lage begroeiing staat onder water. Volgeladen vrachtschepen zorgen er voor dat het rivierwater tegen de kant kabbelt. Een lege petfles voorzien van een Belgisch etiket dobbert eenzaam rond.

Onderwijl is de nevel opgetrokken. We horen onophoudelijk indringende fluittonen. Skip rent steeds tegen de dijk omhoog in de veronderstelling dat ik hem fluit - wat niet zo is. Op een gegeven moment kijkt hij me verstoord aan. Waarom ‘roep’ ik hem toch steeds? Ik vertel hem dat het fluitende vogels moeten zijn. We turen samen naar de kale boomtoppen, maar zien niets zitten. De hond blijft me argwanend in de gaten houden en lijkt niet overtuigd van mijn uitleg.

Als geroepen nadert een groepje ornithologen. Je herkent deze uitvergrote tuinkabouters - weliswaar zonder (punt)muts - niet alleen aan hun verrekijker maar ook aan hun ringbaardje en stoere kledij in schutkleur. Voor vogelspotters is het nu inderdaad een waar paradijs. Ik besluit de vraag te stellen: 'Weten jullie welke vreemde vogels het voetbalfluitje imiteren?' Ik ben allerminst verbaasd door hun enorme kennis als zij onmiddellijk in koor roepen: ‘Dat is de wintertaling’. Waar ik steeds omhoog keek, had ik juist naar beneden moeten kijken. Inderdaad zie ik nu tussen de takken van de wilgenstruiken, die net boven het water uitsteken, talloze exemplaren van deze kleine wendbare eend.

Skip lijkt mijn gedachten te delen en denkt wat een ‘rare vogels’. Maar wie bedoelt hij nou? De vogels die eenden blijken te zijn of de ‘pietjeskijkers’? Wat deze laatste betreft: ik zou best willen weten waarom zij allemaal zo’n identiek uiterlijk hebben. Komt het door hun lange verblijf in de natuur dat ze dezelfde gedekte natureltinten vanzelfsprekend overnemen? En dient de baard als vermomming of is het vanwege de warmte. Zou het onbewust iets met een vogelnestje van doen hebben? Allicht durf ik dat helemaal niet te vragen en bedank ze hartelijk voor hun hulp. Het vogelmysterie is opgelost. Fluitend loop ik door. En Skip … die gelooft het verder wel. 



dinsdag 30 december 2014

GESCHIKT


Noorse Buhund prequel dogtales 10
Om uit te rusten van zijn avontuurlijke belevenissen mag Skip ‘s avonds graag genieten van een adembenemende televisiedocumentaire waarin andere diersoorten zich uitsloven. Zou hij voor de ontspanning kijken of neemt hij de informatie daadwerkelijk tot zich en spijkert hij zo zijn jachttechnieken bij?

Tussen zijn favoriete programma’s door verschijnen de onvermijdelijke commercials. Iedereen kent waarschijnlijk het reclamespotje van de Landmacht waar een jonge knul in zijn achtertuintje van de zon geniet. Aan de andere kant van de heg probeert de norse buurman zijn boxer op commando te laten zitten. De boxer reageert pas als de jongeman van ernaast, op vriendelijke toon ‘zit’ zegt. Dat Skip daadwerkelijk beeld en geluid in zich opneemt blijkt wel uit het volgende.

We bevinden ons in het lokale losloopgebied. Een man traint er met zijn Flatcoated Retriever. Ik gebaar Skip om door te lopen zodat de twee ongestoord kunnen oefenen. Skip kijkt steeds schichtig achterom wanneer hij de bars uitgesproken commando’s hoort. Een dergelijke strenge aanpak is Skip geheel onbekend. Mij is altijd geleerd een spaarzame stem te gebruiken en vriendelijk met je hond om te gaan; hij is er tenslotte voor ons beider plezier. Los daarvan is het hondengehoor sowieso veel beter dan dat van de mens, schreeuwen is onnodig.

De Retriever wordt steeds erger afgeblaft. Hij weigert pertinent een commando op te volgen. Eigenlijk is het een gĂȘnante vertoning. De hond heeft er geen oren naar en dat hij noodgedwongen de benen neemt is begrijpelijk. De man – die ik ondertussen de sergeant ben gaan noemen – brult loeihard ‘blijf’. Skip blijft als aan de grond genageld staan terwijl hij niet eens in het blikveld van de drilinstructeur is. Direct na ‘blijf’ wordt er ‘zit’ gebriest. Dan gebeurt er iets heel wonderbaarlijks. Skip gaat prompt en op commando kaarsrecht zitten. Je ziet hem denken ‘laten we maar doen wat de sergeant zegt, anders zwaait er wat.’

Ik schiet onbedaarlijk in de lach om onze blonde knuffel. Nooit geweten dat hij buiten zo perfect was afgericht in het opvolgen van bevelen. Hij verdient terecht het predicaat ‘geschikt’. De sergeant werd nog ziedender. Hem vond ik absoluut niet lachwekkend, dat moest hij toch begrijpen. Terwijl ik Skip uitgebreid prijs, zijn man en hond ineens verdwenen. Ik hoop met de staart tussen de benen. Voor de arme hond (die ik na dit debacle trouwens nooit meer heb gezien) hoop ik oprecht dat zijn baas tijdens het zappen belandt in de Landmacht commercial en zichzelf herkent als iemand die wordt aangevinkt in het vakje ‘ongeschikt’.




maandag 29 december 2014

TOCHT DER TOCHTEN


Met pikhouwelen worden autoruiten ijsvrij gebeiteld. Gehobbel over spekgladde klinkers. Het vriest dat het kraakt. Nul graden. Fonkelende ondergrond. IJsblauwe lucht. De zon lacht ons op de open vlakte toe. Zelden hebben we een wandeling moeten afbreken, maar het was geen doen. Elke schrede die we tijdens deze tocht der tochten zetten, sprak andere spieren in ons lichaam aan. Heel vermoeiend voor de kuiten, bovenbenen, heupen en rug. Een Chihuahua in skipak verzette geen stap en werd op de arm genomen. Het lag niet aan de uitrusting, maar aan de bikkelharde onderlaag. Een 10 weken jonge doodlepup weigerde en steigerde. De ijssneeuw brandde bij elk pasje onder zijn zachtroze babyvoetjes. Skips breed gespreide tenen hadden wel grip op de bevroren sneeuwlaag. Hij zakte minder diep weg in de ijssneeuw dan wij. Harde korsten en ribbels maakten het lopen voor hem onaangenaam. Alerte konijnenoren boven een hol. Een slidderende Tibetaanse Mastiff nam poolshoogte. Skip zakte in een krater. Pas toen hij overtuigd was dat de Tibetaan met de noorderzon vertrokken was, stak ook hij zijn kopje boven de sneeuw uit. Voor vandaag houden we het buiten voor gezien. Genoeg nieuwe hondenspelletjes op www.kluifje.com om binnen actief te zijn.

zondag 28 december 2014

SNEEUW


Wie de lange latten wil onderbinden, kijkt de groene bergtoppen wit. Van de thuisblijvers begrijp ik de sneeuwobsessie niet. Vooruit een dagje alles verbleekt, mag. De weermannen- en vrouwen voorspelden een alpien landschap. Het zal wel loslopen, dacht ik. Hoe vaak hebben ze het nou bij het rechte eind?

Na een kraakheldere nacht trek ik de luxaflex omhoog. Da’s schrikken. Skip veert op. Voor een hond is sneeuw magisch. Sneeuw biedt in mijn ogen slechts enkele voordelen:

je kunt er de kleur van de urine van je hond in controleren

aan de voetafdrukken van je hond kun je aflezen welke stappen hij onderneemt

je kunt met eigen ogen zien of de snuffelende hond daadwerkelijk dierensporen volgt

je ontdekt welke lantaarnpaal voor de buurthonden het interessants is



Wel mooi zijn de landschapssneeuwtekeningen van
kunstenares Sonja Hinrichsen in o.a. Colorado.

zaterdag 27 december 2014

VREDE OP AARDE



In de tijd dat mensen nog naar de kerk gingen, wensten gelovigen elkaar vrede op aarde. Het draaide vooral om de boodschap. De kerken liepen leeg. Nu doen we boodschappen en zijn de tafels rijkelijk gevuld. Ik wens jullie: vreten op aarde. Iedereen een goedgevulde buik.

woensdag 24 december 2014

KERSTVAKANTIE





Fijne kerstvakantie.
Kluifje is zo terug.

dinsdag 23 december 2014

BORDENWASSER - DISHWASHER


Skip en de buurhond boden zich voor de feestdagen spontaan aan als vrijwillig afwashulpje bij de Heeren van Baerlo. In de volgeboekte restaurants moeten de komende dagen duizenden borden smetteloos schoon.

Skip en Sammy hoeven niet op te komen draven. Tijdens de voorbereidingen van kerstdiner en -brunch kookte de buurman slash chef-kok voor zijn eigen Friese Stabij en Skip een grote pan hazenpeper als voorproefje. Een niet te versmaden baantje als keurmeester: dat ze daar zelf niet aan gedacht hadden!

Voor wie zich de komende dagen laat fĂȘteren bij de Heeren: deze kerst wordt een lust voor het oog en de maag. Voor wie te laat was met reserveren: wees er voor 2015 tijdig bij: www.welkombijdeheeren.nl

Sammie and Skip: jummie!

DISHWASHER
Skip and Sammy volunteered this Xmas as a dishwasher at the restaurants of our friendly neighbor who is a chef. During the preparations of the Xmas diner he cooked jugged hare for the two. Who needs Santa if one has such a nice and thoughtful neighbor. Sampler is a better job than a dishwasher. Why didn't the two smart dogs came up with that themselves?