MEEMOEDER

Ik word opgeroepen. Skip kan niet mee. Hij krijgt een goedmakertje en stapt in zijn mand. De deur wil niet op slot. Dat zal je altijd zien. Ik haal twee maten kruisschroevendraaiers uit de kelder. Daarmee ontmantel ik de klinken en demonteer ik het slot. Zet alles weer terug op de plek waar het hoort, wat ik best knap van mezelf vind. De deur kan nog steeds niet dicht. Met het open- en dichtdoen glipt Skip de tuin in. Geraffineerd. Hij verdwijnt in een van zijn slaapkuilen. Met Bragi* in mijn achterhoofd durf ik Skip niet zo achter te laten. De tijd dringt. Skip mag zolang naar M. Hij is er als de skippen bij. Als meemoeder is zij praktisch thuis. Baas B. en de meiden waren er ook, dus het werd een gezellig bezoekje. NB Achteraf bleek dat een verdwaald kersenpitje de boel saboteerde.

*Noorse Elandhond Bragi verdween 22 juni 2014 uit zijn hermetisch afgesloten tuin. Vermoedelijk gestolen. Hij is nog steeds spoorloos.

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

BADA BING

Een loodrechte zon. Een molshoop moet op de schop. Met kracht rijt Skip wortels en pollen aan flarden. Hij krabt zich het schompes in de keiharde klei. Pure sport. De altijd benieuwde Bing tast de bedoening af. Skip speelt stommetje en schaalt de productie op. De baas, een leuke knul met de juiste mentaliteit - de vriendelijke Bing is voorbeeldig opgevoed - gooit een tak voor zijn spierbundel weg. Een slechte worp, bijna misgekleund door Bings rapide poten. De twee lichtruige gasten die bij Bings baas horen, zijn meer geïnteresseerd in Skip. ‘Vangt hij weleens wat? Hoe heb je hem dat geleerd? Eet hij ze op?’ Ze blijven doorzagen over details en vinden Skip: ‘Cool! En fakking gaaf!’ Niks gangsta’s, gewoon softies. Skip berooft een vette mol van het leven en wordt du moment gefilmd met een smartphone. Bada Bing. De baas van de verdraagzame Staff probeert Skips verrichtingen te overtoepen: ’Ik moet mijn hond kort houden, want als een vechthond eenmaal bloed geproefd heeft … Zijn vrienden hebben slechts oog voor Skip. Op naderende wandelaars maakt hij wel indruk: zij liften hun kwetsbare Chihuahua voor de zekerheid.

*Bada Bing = klusje geklaard, klaar is Kees.

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

HOLLEBOLLE GIJS

Binnen één week twee keer liefkozend ‘Beertje’ genoemd worden door totale vreemden. De grens van wat toelaatbaar is, is overschreden: 20 kg mag de weegschaal maximaal aangeven. Eerdaags slaat de adoratie om in 'rolmops'. Toch minder schattig.

Tijdens de negen (!) weken dat Skips jachtvriendinnen in Marokko vakantie vierden, hebben we expres aanzienlijke afstanden afgelegd. Let wel: gewandeld en niet gerend. In je eentje de konijnenpopulatie in toom houden, is ondoenlijk. De lekkere compensatie die de meisjes voor Skip hadden achtergelaten, hielp evenmin om het streefgewicht te bewaren.

De porties van Skip worden gereduceerd: afgepast voer en minder snoepen. Hollebolle Gijs hoort het woord ‘lijnen’ met afschuw aan en krijgt van de weeromstuit barstende honger. De muizenjacht wordt met succes heropend. Ingedikte kalfjesvlaaien zijn ineens heel aantrekkelijk. Geen eenheidsworst voor Skip. Als de drie hartsvriendjes wat lopen te sjokken in het hondenbos opper ik: ‘Als jullie nu eens met zijn drieën het konijnenkansspel hervatten, dan vliegen de ‘kilo’s’ eraf. En hoeft er niemand op rantsoen.’ Want: ook Byker heeft het op de heupen.

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

KLETSMAJOOR

Onderduiken

We stappen zo vanuit de beschaving de natuur in. Skip waadt door een haag van hoog gras. Daar treft hij de 11 maanden jonge bruine tijger D. die net als hij liever buiten de gebaande paden snuffelt. Zijn getaande baas steekt meteen van wal. Hij houdt een monoloog over zijn bewogen leven dat zich zo’n beetje over heel Europa afspeelde: voor aanpakkers is er overal en altijd werk. Een bereisde lettervreter wimpel je niet af.

Welbespraakt en gelardeerd met smeuïge details rebbelt de sportief uitziende man door over de meest uiteenlopende onderwerpen. Van hoe Polen is opgeknapt, de zwart uitheemse eekhoorns, bosbouw, tot dochters van dertien en alles daar tussenin. We maken geregeld een tussenstop als de honden een konijnenhol nader inspecteren.

Dat brengt de man op zijn hobby: het uitpluizen van WO II heeft. Onlangs had hij de ingang van een grensoverschrijdende tunnel gevonden. Of wij wisten dat er zich onder onze voeten onderdoorgangen bevonden. ‘Allang’, pochten wij. ‘Skip en de rebellen maken er al jaren gebruik van. Het gebeurt regelmatig dat Skip (en de rebellen) onder onze neus door van bosvak veranderen.’

Een wandeling van 1 uur werd er ongemerkt bijna 3, wat ook de honden prima vonden. De parkeerplaats is het eindstation. Hij stapt in een ouwe brik. Wij moeten nog een eindje. Wordt vast vervolgd.

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

BROMMEN

Sinds DE aanvaring* botert het niet meer zo tussen scooters en Skip. Volgens Skip moeten die opgevoerde knetterdingen met petjesjongens erop van de straat. Ik kan ‘m geen ongelijk geven. Het is levensgevaarlijk, maar als je jong bent voel je je onaantastbaar. Buurman Scooter heeft trouwens nog geprobeerd om Skip te sensibiliseren. Tevergeefs, de irritatie zit te diep. Omdat Skip verder de liefste van de hele wereld (en de Melkweg) is, gun ik hem die ene makke - een hond hoeft niet volmaakt te zijn, dat is zijn baas ook niet.

Om zijn intolerantie binnen de perken te houden, draagt Skip in de bebouwde kom een Hurtta tuig met handvat. Zodra het vermaledijde geluid dat bij Skip een toeschietreflex ontlokt, in aantocht is, houd ik hem zo met gemak met vier poten op de grond. Hij weet dat hij niet uit kan vallen, maar wel eventjes mag blaffen. Prima geregeld. Als hij uitgebriest is, complimenteer ik hem: ‘Goed gedaan jongen, die heb je toch maar mooi weggejaagd’

Soms slaat een brommert eerder af. Dan wijs ik Skip erop: ‘Kijk, je reputatie is je al voorbij gesneld, ze durven niet eens meer langs te komen’. Skip gelooft me graag. Bij warm weer heeft hij geen puf om te brommen en zijn voorbijgangers gevrijwaard van de echo. Dan vind ik het juist leuk om hem op te hitsen. ‘Pak ze!’ chargeer ik. Skip hoort aan mijn intonatie dat ik een loopje met hem neem en maakt absoluut geen aanstalten om me serieus te nemen. 

*Bij zijn vorige eigenaars.

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

VOETENBAD

Meer stadbewoners hadden het plan opgevat om het broeierige beton te ontvluchten. Hutjemutje in het groen. Giechelende blonde graten op een gestreept picknickkleed, op een afstandje hangen jongens met XXL bermuda’s bij een scooter. Een hoogzwanger stel op een zelfbenoemd strandje. Hun Labrador Ben zit startklaar aan de (water)lijn. Ze zijn weinig spraakzaam. Dan weten wij genoeg: het zijn Duitsers die niet ontmaskerd willen worden. Als Skip verdomt om de Karlie Knots op te halen, mag Ben, op ons aandringen in perfect Duits, het drijvende speelgoed redden. 

Skip wil wel zwemmen, maar dan moet ik mee het water in. Een voetenbad is voldoende. Terwijl de Duitsers ontdooien, Skip baantjes trekt, Ben zich top amuseert met de Karlie Knots, plets een beschimmelde Heidewachtel erbij. Als een hulpeloze drenkeling probeert het verticale hondenlijf met alle macht de kop boven de waterspiegel uit te torenen. Het is een kolderiek gezicht. De grappige opmerkingen van omstanders zijn niet van de lucht: ‘Hebben jullie de hond op aquajoggen gedaan in plaats van zwemles?’ en ‘Watertrappelaars moeten eerst in het kikkerbadje.’ De gekrenkte eigenaars persen met moeite tegengas uit de streepmonden. 

Dan grist de Heidewachtel de Karlie Knots voor de neus van de Labrador weg - zijn eigen doorzichtige waterapport ziet hij niet. Daarmee zwemt hij professioneel naar de kant. Pas dan realiseer ik me dat dit soorteigen gedrag is. De Heidewachtel peddelde constant om zich heen kijkend om zijn ‘prooi’ te ontwaren. Voordat dit door de eigenaars bevestigd kon worden, waren zij al bij een verderop gelegen plas zonder pesterig publiek. Of herkenden zij het typische optreden ook niet?

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

WAAROM KRABBEN HONDEN ZICH?

Er zijn allerhonde redenen voor een hond om zich te krabben:

Overspronggedrag. Een occasioneel stressmomentje. Het wordt de hond even teveel. De hond krabt zich achter de oren. Hij wist even niet wat te doen. Krabben leidt af en wint tijd.

Een hond zit niet lekker in zijn vel. Hij probeert de onrust weg te krabben rond de oksel en ter hoogte van de borstkas.

Een kruipertje (grasaartje), zand, vocht in de oren of smerige oren. De hond krabt zich aan zijn oren om zijn gehoororgaan van indringers te bevrijden.

De hond krabt om de vervilte vacht te ontknopen. Door te krabben (vaak kraag, oksel, oren) raken de haren nog meer in de war.

Er zit een verstekeling in de vacht zoals een klittenbol, of een takje in zijn langharige broek of aan de buikbeharing dat de hond met krabben wil verwijderen.

Irriterende of te strak zittende halsband. Een pup die nog moet wennen aan de halsband. Krabben rond de nek om jou duidelijk te maken dat dit onding af moet.

Oormijt of oorontsteking. De hond heeft oorpijn en probeert dit met krabben op te lossen.

Jeuk als gevolg van een wondje, steek, langdurig natte vacht of gevoelig -plekje. Door te blijven krabben bestaat de kans op een hotspot.

De hond heeft de kriebels. Aanstichters zijn parasieten zoals vlooien, teken of mijten. Soms zijn honden zo gevoelig voor het speeksel van de vlo dat al na een enkele beet een allergische reactie optreedt. Oude beten worden bij zo’n vlooienallergie gereactiveerd en de hond weet zich geen raad van de gekmakende jeuk. De hond  krabt waar hij bij kan.

Allergie veroorzakende huidirritaties. Bijvoorbeeld een contactallergie. Meestal krabben op buik, kin, voetzolen. Voerovergevoeligheid die zich uit in huidproblemen of een inhalatieallergie zoals hooikoorts.

Help je hond door de oorzaak te achterhalen en weg te nemen. NB Krabben kan gepaard gaan met likken, schuren, wrijven, kopschudden en bijten.

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

BEKEND ALS DE BUNDEHUND

uit de serie uitstapjes
Op het jaarlijkse Lundehund Treffen onthaalden de gastvrije Gertie en Eric naast tientallen Noorse Lundehunden enkele kruisingen, een Finse Spits, een Shiba Inu, een Cavaliertje, twee Chihuahua’s en uiteraard Noorse Buhund Skip. Hoewel alles vanzelfsprekend om de Lundehunden draait, voelde de anders zo bescheiden Skip zich een ietsepietsie very important dog. Dit kwam doordat velen hem herkenden van de avontuurlijke verhalen en graag kennis wilden maken. Hij werd er een beetje vrijpostig door. Dat uitte zich door gebedel, niet zozeer om aandacht maar om frisch gebackener Deutscher Kuchen. Verstandige baasjes lieten zich niet verleiden en verkochten nee. Anderen konden de befaamde Buhund niet weerstaan en stopten hem lief bedoeld lekkers toe. Diegenen bij wie Skip succes boekte, bleef hij aanvankelijk ‘lastigvallen’. Tot het opengevouwen handensignaal: het is op! Hij liet zich door de speelse Lundehunden verleiden tot tikkertje, ontdekte het zwembad, de slurf op de helling waar je mieters doorheen kon roetsjen en werd in beslag genomen door onbekende aroma’s van Lundehunden die zich vol overgave in de verse vijgen van pony Maikel hadden geduikeld.

De dag erna bleek dat Skip ondanks alle verstrooiing het Lunderas uitermate grondig had bestudeerd. Of hadden de Lundies hem de fijne kneepjes van hun behendige luchtsprongen verklapt? Veerwild heeft normaliter absoluut niet zijn aandacht, hooguit is een overvliegende reiger spannend om op de grond met hoge snelheid te achtervolgen. Hoe dan ook, in de tuin volgde hij vandaag met meer interesse dan gewoonlijk de luidruchtige verrichtingen van merels en mussen die onze bamboe bevolken. Kwam het doordat hij nog vermoeid was van alle indrukken gisteren en de fladderende bedrijvigheid hem irriteerde, of was hij geïnspireerd geraakt door de uitzonderlijke vaardigheden van de unieke Noorse Lundehund. Met nog nooit eerder door hem vertoond kunst- en vliegwerk – een gewaagde sprong over de buxus en een perfecte landing tussen twee dikke bamboestengels – presteerde hij het om een zojuist opgestegen merel uit de lucht te grijpen. Triomfantelijk toonde hij het stoffelijk overschot en legde de jonge vogel, als een poes zou doen, aan mijn voeten neer. Ik kon weinig anders doen dan hem prijzen voor zijn gewelddadige actie. Skips status van ‘bonte hond’ veranderden we subiet in ‘bekend als de Bundehund’. Interesse in de Noorse Lundehund en in het Treffen: www.lundehund.nl

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

KORT LONTJE

Skip en ik banen ons een weg dwars over de dijk. Waar vroegen het fluitenkruid de berm overheerste, domineren nu de distels. Enkele jaren terug promootte het damesblad Libelle wildplukken. Het gevolg was dat het decoratieve Hollandsche Kant, massaal verdween in vazen bij de bloemensteelsters thuis.

Ook de margrieten in de wei zijn vervangen. Grazende schaapskuddes brachten in plaats van diversiteit brandnetels. Eén bosje houdt dapper stand. De wijkbewoners en wandelaars koesteren de overlevers. Zelfs de honden pissen er niet tegenaan. 

Een spichtig ding zet haar roestige ros waaraan weerskanten volgeladen wegwerptasjes van discounters hangen, op de staander. Ze rooft de schamele zeven stuks. ‘Hé’, roep ik gekscherend maar wel gemeend, ‘daar genieten we allemaal van.’ In plaats van dat zij mij frappeert met een glimlach, een grappig weerwoord, of misschien wel een rode pieper, krijg ik een scheldkanonnade naar mijn hoofd geslingerd. Je mag ook niks!

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

STADSE FRATSEN XIIII

Dela kroniek Interview met Sanne Kraaijkamp, dochter van
Als een van Sannes vriendinnen huilend opbelt omdat haar 'verkering' uit is, vraagt Sanne: 'Hoe lang kende je die gozer eigenlijk? Een half jaar? En hoe voelde je je een half jaar en een week geleden? Goed? Nou dan.' Het is een erfenis van haar vader Johnny sr., die deze vraag standaard stelde als Sanne liefdesverdriet had. 'Janken mocht ik alleen als er echt wat ergs was. Als je hond na tien jaar dood gaat, bijvoorbeeld. Anders ga je gewoon door.'

Interview Rinske Koelewijn NRC reader met Maarten ’t Hart.

… Ik vraag waarom hij geen hondje meer heeft. Roef, heette de vorige. Een „vunibara” noemde hij het, een vuilnisbakje. Hij schudt zijn hoofd. Bedachtzaam. „Aan een hond kleven twee grote bezwaren. Het eerste, en meteen allergrootste bezwaar is dat hij eerder doodgaat dan jij. Roef is na achttien jaar overleden. Dat deed zo verschrikkelijk veel pijn.”

'Ik tuinier niet volgens schema. Het is incidentenarbeid die ik verricht'

Mensenpoep heeft hond en mens ooit samengebracht, daar is hij van overtuigd. „Honden zijn er verzot op. Jonge wolfjes kwamen af op onze uitwerpselen, en zijn in de buurt gebleven.” Mensenpoep en urine zijn ook uitstekende mest. „In een Engels tuinprogramma pist de tuinier altijd op de composthoop.” Doet hij zelf trouwens ook. Bezwaar twee van een hond is dat je hem moeilijk alleen kunt laten. Af en toe moet ik op Lesereise, naar Duitsland …

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak