KAN EEN HOND TEGEN BRANDNETELS?

Het moet een zot gezicht zijn geweest toen ik uitgleed. Met mijn volle gewicht duvelde ik in de brandnetels. In een reflex, en om mijn val te breken, omhelsde ik de prikkende planten met blote armen. Binnen no time was mijn vel rood van de achtergebleven brandharen. Als kind krabde je je dan wezenloos waardoor de brandharen waaraan kleine zakjes met het irriterende mierenzuur zitten, breken. Gevolg: bultjes werden bulten, en de brandende jeuk heviger. Moeders bood soelaas met azijn en mentholpoeder - elk huishouden heeft zijn favoriete middeltje. Ook het kruid herderstasje dat altijd in de buurt van brandnetels groeit, kan verlichting bieden. Door schade en schande ben ik wijs geworden: het beste is de jeuk te voorkomen door krabben of wrijven achterwege te laten. Dat laatste doe ik en eer ik thuis ben zijn er slechts rode gevoelloze speldenprikjes zichtbaar.

Waarom ik dit vertel? Omdat ik me afvroeg of honden bij een aanvaring met brandnetels ook de onaangename steken, jeuk en bultjes ervaren. Volgens dierenartsen is dat zo. Het verschil is echter dat ze door hun beschermende beharing en hun dikkere huid minder snel een reactie krijgen. Zwakke plekken bij de hond zijn de minder behaarde delen zoals buik, liezen, oksel, binnenkant oren en tussen de voetzooltjes. Is de hond gestoken, voorkom dat hij gaat krabben. Naast azijn of mentholpoeder dat je onderweg niet bij de hand hebt, kan een verkoelende duik in het water de brand wegnemen. 

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

DE KRAAI

De hond en ik zijn vroeg de deur uit. Het natuurgebied langs het Limburgse lintdorp blijkt flink uitgedijt tijdens onze afwezigheid van een week. Skip krijgt carte blanche om het onderhavige terrein in kaart te brengen. In de spaarstand kruist hij het nu omhekte veld op de millimeter door. Geregeld neemt hij bodemmonsters (wroeten in verse molshopen) en schouwt hij om de nu ontstane situatie in te schatten. Pas na een uurtje, als hij toch in botsing komt met het strak gespannen prikkeldraad dat de lap groen hardvochtig in tweeën splijt, doorziet hij het plan van de stalkende kraai die op zijn kant-en-klaar maaltje wacht. Skip neemt voorshands de tijd en vertraagt in plaats van aan te poten met kruien en graven. Alles moet eerst uitvoerig en driedimensionaal in zijn bums worden opgeslagen. Telkens als we een stukje verder browsen en Skip de grond induikt, houdt de kraai verwachtingsvol zijn glanzend zwart kopje scheef. Het mondt uit in een wedstrijdje tussen leverancier en klant dat de onstuitbare Skip wil winnen. De mollen geven niet toe. Net voordat de kerkklok twaalf keer slaat, houdt de kraai het voorgezien. Volhouder Skip zucht opgelucht: hij is er niet mee uitgescheiden en kan dus met opgeheven hoofd naar huis.

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

WAAROM TILT EEN REU ZIJN POOT OP TIJDENS HET PLASSEN?

De voornaamste reden waarom een reu zijn poot opheft is om zijn volle blaas te legen. Eigenaars denken vaak dat honden over elkaars urine plassen vanwege dominantie, maar dat heeft er zelden mee te maken. Er zijn meerdere argumenten voor deze vorm van honds communiceren. Het reukvermogen is voor een hond het allerbelangrijkst. Via het rituele plasje dat alle (buurt)honden steevast op eenzelfde plek doen, geven ze actuele informatie af aan hun soortgenoten (net zoals wij het nieuws op onze smartphone lezen). Door een vlaggetje te planten markeert de hond waar hij is geweest; de hoek van een straat is favoriet. Verder kan het de bedoeling zijn om zo zijn territorium af te schermen, of om een bepaald voorwerp, een paaltje of boom te claimen. Bevriende honden, hondenpaartjes of roedelgenoten wateren over elkaars plasje om hun saamhorigheid (band) te bevestigen.

Op welke leeftijd een reu zijn achterpootje besluit op te tillen is willekeurig. In de regel voor zijn eerste verjaardag, maar er zijn zeikerds die gehurkt blijven plassen. Het is best een kunst om je pootje te lichten, dus hij zal moeten oefenen. Het gros van de honden kijkt het daarom af van oudere soortgenootjes. 

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

GLUREN BIJ DE BUREN

Nederlanders schijnen een nieuwsgierig volkje te zijn dat zich nergens voor schaamt. Gluren bij de buren zit in onze aard. In het echie, of op internet op huizensites. Door de massale plakwoede van folie op de ruiten en naar beneden gelaten rolluiken zou je het geloven ook. Want: vrijpostig koekeloeren bij een ander is niet hetzelfde als wanneer iemand indiscreet zijn gezicht tegen jouw venster drukt. 

Een hond kan goed van pas komen bij het naar binnen turen, volgens Nancy Berendsen (uit: ‘Binnenkijken’). Met de hond aan de lijn heb je immers een prima excuus om voor een raam te blijven dralen om zo het interieur goed in je op te nemen. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat Nancy een hond heeft en die uitlaat langs een huizenrij. In onze parochie schuiven senioren met priemende ogen acuut de vitrage aan de kant, of kloppen driftig op de raam alléén al bij de gedachte dat je voor hun raam halt zou houden om daar je hond de gevel, of de met zorg gepote geraniums te laten bewateren. En zeker met zo een dag als vandaag als het blijft sijpelen, heeft het sleuren langs deuren voor Skip en mij geen toegevoegde waarde. Nee, wij zien met plezier af van inkijkjes en genieten liever ongestoord in de natuur. Bij wat voor weer dan ook.

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

VENLO STORMT

Heel het weekend stond in het teken van Venlo stormt …. Grrrr! Op zondag waagden zich zo’n slordige 1700 deelnemers aan de 10 of 20 km lange hindernissenbaan. Een halfbakken Chihuahua in de bebouwde kom, waar glimmend blik af en aan rijdt, raakte zoek. Ze werd gered door onze lieve bovenbuuv. Zou het lichtgewichtje door de storm die door Venlo trok van de fiets zijn gewaaid?

Het bange beestje kwam niemand in de buurt bekend voor. De dierenambulance werd gebeld. De eigenaars meldden zich voordat de bestormers finishten. De buuv die meteen in actie kwam heeft, wat mij betreft, net als de deelnemers een medaille verdiend.

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

WEDDEN DAT

Foto: copyright Michel Oehlen fotografie

Blijhartige pup Tess, begiftigd met steenkolen zwarte pels met een witte T op de borst en bijpassende witte kaplaarsjes, en niet te vergeten: een suprême lange staart, is van de snuggere soort. Ze krabt zich suf in haar nek. Desondanks begrijpt haar baas de boodschap niet. Hij veronderstelt net als de geconsulteerde dierenarts vlooien, maar ook deze treft geen poepjes op het babyhuidje aan.

Waarvan krijgt Tess soms de kriebels? Is het overspronggedrag? Heeft ze occasioneel een stressmomentje en lost ze dit op door krabben? Omdat ze het telkens doet als er iemand in de buurt is, meen ik te weten wat er schort. Tess mankeert niets. Ik informeer of ze het halsbandje continu draagt. Dat is zo. ‘Waarom eigenlijk? Lijkt me toch prettiger zonder?’ vraag ik. ‘Gewoon omdat we het niet afdoen’, is de logische conclusie van haar baas. ‘Ook niet na het zwemmen als het rode leren bandje met de traditionele boerenzakdoek eraan vast, nat is? Want dan blijft de huid daaronder klam.’ ‘Nee’, aldus haar baas. Tien tegen één dat we de krabkwestie hebben nagevlooid: Tess is een soevereine hond die duidelijk wil maken dat ze a) niet van onnodige halsversiering houdt en b) het bandje haar irriteert. Haar eigenaar was nooit op dat idee gekomen. Hij gaat het uitproberen door haar thuis van het bandje te ontdoen. Wedden dat?

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

SNUF DE HOND

Skip en ik bakeren ons in de zon. Hij volgt de vogels, ik lees in een magazine over 'liefde seks senior' een documentaire van Menna Laura Meijer die bewijst dat ouderen er nog steeds een actief liefdesleven op na kunnen houden. En dan is het zomaar wandeltijd. 

Op de hondenweide kiekt Mieke al wekenlang foto’s van vereerders van haar jachthond Snuf voor een nog in elkaar te fröbelen album. En met vriendjes bedoelt ze vrijers. Mieke brandt los: ‘Op Snuf raakten al voordat ze vruchtbaar werd zonder uitzondering alle mannetjes verkikkerd. Ze heeft gewoon een lekkere reuk aan d’r kont hangen. Elk reutje wil een ritje op haar maken, zelfs buiten haar loopsheid om. Al haar aanbidders zijn net als zij intussen belegen en het lijkt me leuk om voor later een aandenken te hebben.’

Voor de lens verschijnt Sjors die ik, vanwege zijn glanzend zwarte velletje waaraan vier witte teensokjes prijken, hardnekkig Sokje blijf noemen. De 11-jarige Snuf, zou als ze een vrouw van vlees en bloed was allang uitgetamponeerd zijn, zoals Tosca Niterink het origineel uitdrukte in datzelfde tijdschrift. Bij teefjes ligt dat net even anders. Sjors (volgende maand 10) hangt meteen in haar hals, en rijgt zich nog net niet vast aan haar derrière. De als pup ontmande Skip (10), die nimmer interesse toont in vrouwelijk schoon, laat staan dat hij rijbewegingen maakt, komt meteen in actie als beschermheer met als neveneffect een voorbehoedsmiddel. Hij klemt zijn poten om Sjors. Beurtelings hangen de drie losjes op elkaar. Skip op Sjors, Sjors op Snuf, Snuf op Sjors en Skip op Snuf. Enfin, je begrijpt wat ik bedoel. 
Het is een gemoedelijk zootje ongeregeld - op je ouwe dag doe je gewoon alsof. Mieke knipt zich suf. De bazin van Sjors is bang voor promiscue beeldmateriaal en haakt lachend af. Van toeschouwer Pongo, de bedeesde Beagle van negen en een half, waren al eerder plaatjes geschoten. Mieke druk pratend met gebaren: ‘Als ik straks Snufs balboekje laat circuleren, zal zijn baas het vast ook willen zien’. Als de jonge Moos, een lieverd van een Springer Spaniël zich aandient, staat onze laatbloeier direct buitenspel. Een mooi moment om zijn net hervonden libido in de rivier onder te dompelen, om te temperen. 

Snuf, Sjors en Skip. Foto: Mieke Lutgens.

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

WAAROM GAAT MIJN HOND LIGGEN ALS ER EEN ANDERE HOND AANKOMT?

Je kent het vast wel: honden die als een sfinx op de grond gaan liggen als ze een soortgenoot zien aankomen. Het doel van preventief platliggen, kan verschillende motieven hebben:

· Een situatie rustig kunnen inschatten: wat en wie komt er op je af?

· Vanuit deze tactische positie de tegenligger tackelen: aanvallend naar voor stormen is de 'beste' verdediging.

· Uit beleefdheid. Afwachten: de tegemoetkomende hond komt naar de platligger toe om contact te maken.

· Rust creëren om conflicten te vermijden. De hond staat pas op als de echte ontmoeting aanstaande is om zich al snuffelend te laten keuren.

· Retrievers en jachthonden zijn de uitvinders van het platliggen (in onweerstaanbare poelen). Het heeft verder geen speciale betekenis.

· Misleiding. Toneelspel. De platligger lijkt zo een klein hondje. Het verrassingselement bij opspringen moet de ander doen terugdeinzen. Bij een volgende ontmoeting tussen de twee zal de misleide dezelfde aangeleerde tactiek toepassen om te kijken of de ander ook schrikt.

· Onderdanigheid. De ‘diplomaat' ligt op zijn zij gekanteld met zijn staart ietwat tegen zijn billen gedrukt, zodat de ander hem kan keuren. Vaak nodigt deze vorm van kennismaken uit tot spelen.

· Volledige overgave: de hond draait zich meteen op de rug, houdt zijn staart tegen de buik gedrukt, en verroert zich niet en houdt zich muisstil.

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

SLAAPSTELER

Het slaapkamerraam staat wagenwijd open. Bekende ruis van een broeierige nacht. Metalen wielen die over wissels schuren op het rangeerterrein. Klingelen van de overwegbomen. Hotsende lege wagons over spoorbielzen. De echo van snierende remmen die weerkaatst tegen de huizenrij. Fluiten. Iemand die een scene met zichzelf schopt. Een late stadsduif die een slaapplaats zoekt. Welterusten.

Boink. Plof. Zucht. Puf. Some like it hot. Skip heeft er moeite mee en wij mogen meeleven. Hij verschuift van zijn kussen naar het parket. Even is hij stil. Dan vangt het puffen weer aan. Hij verhuist naar een comfortabeler koeler katoenen dekbed dat van het bed is afgegleden. Boink. Plof. Zucht. Puf. Het kost hem en mij nachtrust. Ik val wel in slaap, maar wordt steeds door het geboink, geplof en gehijg gewekt. Ik breng de ‘dekenpikker’ naar de koude gang beneden. Hij is sneller boven dan ik. Hij lebbert wat in zijn waterbak. Hetzelfde refrein van ‘Boink. Plof. Zucht. Puf’. Ik breng Skip in de tuin waar hij in slaap valt.

Zonsopkomst. De wekker loopt af. Morpheus moet me in zijn armen hebben genomen. Echt uitgeslapen ben ik niet. Skip, die aan het voeteneind rust, daarentegen ziet er fris als een hoentje uit. Hij brengt de zonnegroet - een rekoefening uit de yoga - en is klaar voor een nieuwe dag.

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak

ONDER DE KNOET

Cruzer zwaait met haar rechterpootje.

Ook zus Byker is in haar ban.

Daar gaat ze.

Skip volgt gedwee.

Het bijbehorende spannende verhaal is gevangen in het boek 'De rebellen maken er een bende van'. Te bestellen via:

www.kluifje.com - de originele hondensite met kunst, cultuur & vermaak