woensdag 10 december 2014

THUIS


Noorse Buhund prequel dogtales
De transfer van de 20 maanden jonge Skip verliep zo soepel als het maar zijn kan. Vanaf de eerste poot die hij over de drempel zette, voelde het vertrouwd. Hij verkende het huis, onze tuin en die van de buren waar hij in een gestutte kersenboom klom voor een goed overzicht van de buurt. ’s Avonds keken we gezellig samen tv. Skip keek echt mee. Moe van alle indrukken was de nieuwkomer na de avondroute er als de (S)kippen bij om te gaan slapen. Als eerste klom hij, behendig en zonder haperen, de trap omhoog. Hij had zich nog niet aan het voeteneind gevleid, of de luiken vielen toe. Uitgeteld!

Hij ontwaakte pas om 8.00 uur. Hij bleef op het loungekussen, dat we de dag ervoor voor hem hadden klaargelegd, wachten tot ik klaar was met het ochtendtoilet en vroeg of hij mee naar buiten ging: aangekleed gaat uit. Na de wandeling belde ik de voormalige eigenaars om te laten weten dat Skip goed geacclimatiseerd was. Ze vroeg waar hij geslapen had. Ik vertelde op de slaapkamer, van het grote kussen en dat hij als een blok in slaap was gevallen. Ze viel steil achterover. ‘Hoezo?’ vroeg ik. ‘Traplopen mocht hij niet. Bij ons is hij ├╝berhaupt nooit op de bovenverdieping geweest. En hij sliep in de keuken in zijn bench’, zei ze verbluft. ‘Dus het concept slaapkamer, bed, slapen bij de baasjes was hem volledig onbekend?’ stelde ik verrast vast. Ik had hem als uitgeslapen ingeschat, maar dat deze wakkere jongen de nieuwe situatie direct zou uitbuiten om zijn privileges op te waarderen, vond ik briljant.